دفاع مقدس از دوربین آوینی

غروب نزدیک می شود و تو گویی تقدیر زمین از همین حاشیه اروند رود است که تعیین می گردد و مگر به راستی جز این است. بچه ها آماده و مسلح با کوله پشتی و پتو و جلیقه های نجات در میان نخلستان های حاشیه اروند آخرین ساعات روز را به سوی پایان خوش انتظار طی می کنند. اینها بچه های قرن پانزدهم هجری قمری هستند. همانها که کره زمین قرن هاست انتظار آنان را می کشد. تا بر خاک بلا دیده این سیاره قدم بگذارند و عصر ظلمت و بی خبری را به پایان برسانند. و اینک آنان آمده اند با سادگی و تواضع بی تکلف و صمیمی در پیوند با درخت و آب و آسمان و خاک و باران و پرندگان و تو هم که از غرور آباد پر تکلف نفس عماره راه گم کرده ای و خود را در میان این بندگان مطیع خدا یافته ای حس می کنی که به برکت آنان با همه چیز آب و درخت و آسمان و خاک و باران و پرندگان و دیگر انسان ها پیوند خورده ای و بین تو و رب العالمین هیچ چیز نمانده است و دائم الصلاه شده ای… با رواق من در رواق دین و اندیشه بمانید…